Οικουμενικό πατριαρχείο - Ιερός Ναός Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης

 

Φιλανθρωπία Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Ένα από τα σοβαρά θέματα που απασχολούν την Ενορία μας και που με πολύ αγάπη..Περισσότερα

Κοινωνικό φροντιστήριο Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Το Κοινωνικό Φροντιστήριο της Ενορίας μας λειτουργεί 4 συνεχή χρόνια και..Περισσότερα

Ιστορικό Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Ήταν μεγάλος ο πόθος των κατοίκων της περιοχής Μπεντεβή Καμάρας και Παλαιού..Περισσότερα

Πρόγραμμα Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Πρόγραμμα του Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή Ηρακλειου..Περισσότερα

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Μεγάλη Παρασκευή! Η ιερότερη ημέρα όχι μόνο της Μεγάλης Εβδομάδας αλλά και όλου του εκκλησιαστικού έτους, κατά την οποία «τα άγια και σωτήρια και φρικτά Πάθη του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού επιτελούμεν, τους εμπτυσμούς, τα ραπίσματα, τα κολαφίσμτα, τας ύβρεις, τους γέλωτας,, την πορφυράν χλαίναν, τον κάλαμον, τον σπόγγον, το όξος, τους ήλους, την λόγχην, και προ πάντων τον σταυρόν και τον θάνατον, α δι’ ημάς εκών κατεδέξατο, έτι δε και την του ευγνώμονος ληστού, του συσταυρωθέντος αυτώ, σωτήριον εν τω σταυρώ ομολογίαν». Φτάσαμε στην κορυφαία στιγμή του θείου Πάθους, τη Σταύρωση του Χριστού. Είδαμε το Χριστό να μπαίνει στα Ιεροσόλυμα και ο λαός να του επιφυλάσσει υποδοχή βασιλιά, Τον ακούσαμε να διδάσκει, να στηλιτεύει τη φαρισαϊκή υποκρισία, να συγχωρεί την πόρνη, να μιλάει για το Πάθος Του στους μαθητές. Τον είδαμε ακόμη να συντρώγει μαζί τους το τελευταίο δείπνο, να προσεύχεται στη Γεθσημανή και να παραδίδεται, προδομένος από ένα μαθητή Του, στα χέρια των Εβραίων. Εγκαταλελειμμένος από όλους, ακόμη και από τον Πέτρο που είπε ότι είναι έτοιμος να Τον ακολουθήσει ως το θάνατο, οδηγείται στο δικαστήριο του εβραϊκού ιερατείου, όπου διεξάγεται μια παρωδία δίκης, με προδιαγεγραμμένο τέλος. Οι ανώτερες τάξεις των Εβραίων μαζί με τους αρχιερείς και τους Γραμματείς είχαν προαποφασίσει να καταδικάσουν το Χριστό σε θάνατο με την κατηγορία ότι αποκαλούσε τον εαυτό Του Υιό του Θεού, στην ουσία όμως επειδή στο πρόσωπό Του έβλεπαν μια απειλή, καθότι ο Χριστός μιλούσε τη γλώσσα της αγάπης και όχι του στενόκαρδου εβραϊκού νόμου. Έκαμαν, λοιπόν, τα πάντα για να το πετύχουν: επιστράτευσαν ψευδομάρτυρες, κινητοποίησαν τον απαίδευτο και ευμετάβλητο όχλο, εκβίασαν τον Πιλάτο, ζήτησαν την αθώωση του ληστή Βαραββά αντί του Ιησού. Στο διάστημα όλης αυτής της «δίκης» οι παρατρεχάμενοι των αρχιερέων, οι υπηρέτες και οι άξεστοι Ρωμαίοι στρατιώτες υπέβαλαν το Χριστό σε κάθε λογής εξευτελισμό: Τον έφτυσαν, Τον χαστούκισαν, Τον έβρισαν, Τον ενέπαιξαν σαν ψευτοβασιλιά, φορώντας Του στο κεφάλι ένα ακάνθινο στεφάνι και δίδοντάς Του στο χέρι για σκήπτρο ένα καλάμι, Τον μαστίγωσαν με το φοβερό φραγγέλιο και τελικά αιμόφυρτο Τον οδήγησαν στο Γολγοθά, όπου και Τον σταύρωσαν, σαν να ήταν κακούργος.

Σε ένα τροπάριο από την υμνολογία της ημέρας ο υμνογράφος παρουσιάζει το Χριστό να απευθύνεται προς τους σταυρωτές Του και, χρησιμοποιώντας το σχήμα της αντίθεσης, να δείχνει την αγνωμοσύνη  τους: «Λαέ μου, τι σας έκαμα; Δεν γέμισα την Ιουδαία με τα θαύματά μου, δεν ανάστησα τους νεκρούς μόνο με το λόγο μου, δεν θεράπευσα τις ψυχικές και σωματικές σας αρρώστιες; Τι μου ανταποδίδετε, λοιπόν; Γιατί με ξεχνάτε, δίδοντάς μου χτυπήματα, κρεμώντας με πάνω στο σταυρό σαν να ήμουν κακούργος εγώ ο ευεργέτης σας, σαν να ήμουν παράνομος εγώ που σας έδωσα το νόμο, σαν να ήμουν κατάδικος, εγώ που είμαι ο βασιλιάς του σύμπαντος;». Κι όλα αυτά ο Χριστός τα υπέμεινε αγόγγυστα, όπως λέει χαρακτηριστικά ο προφήτης Ησαΐας: « Οδηγήθηκε στη σφαγή σαν το πρόβατο και σαν  το αρνί που μένει άφωνο μπροστά  στον κουρέα του, έτσι δεν ανοίγει κι αυτός το στόμα του».

Η σταύρωση του Χριστού είναι το μεγαλύτερο « σκάνδαλο» και το πιο «παράλογο» γεγονός  στην ανθρώπινη ιστορία, διότι υποφέρει και σταυρώνεται εκούσια ο ίδιος ο Θεός. Δεν μπορεί, πράγματι, να χωρέσει ο ανθρώπινος νους το γεγονός ότι ο παντοδύναμος Θεός όχι μόνο έγινε άνθρωπος αλλά και άφησε τους ανθρώπους να Τον εμπαίξουν και να τον θανατώσουν με σταυρικό θάνατο. Ο Απόστολος Παύλος έχει δείξει στην  Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του (1, 21-25) αυτό το μέγα παράδοξο της απόλυτης ταπείνωσης του Θεού, της παντοδύναμης αδυναμίας Του, που βρίσκεται σε αντίθεση με οποιαδήποτε ανθρώπινη λογική: «Επειδή οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν με τη σοφία τους να αναγνωρίσουν τον αληθινό Θεό μέσα στα δημιουργήματά του, που φανερώνουν τη σοφία του, ο Θεός ευδόκησε να σώσει με τη μωρία του κηρύγματος από τον τελικό όλεθρο εκείνους  που θα πιστέψουν. Οι Ιουδαίοι ζητούν ως αποδείξεις θαύματα και οι εθνικοί φιλοσοφικές αλήθειες. Εμείς όμως κηρύσσουμε το Σωτήρα Χριστό και μάλιστα σταυρωμένο- κήρυγμα απαράδεκτο για τους Ιουδαίους και ανόητο για τους εθνικούς. Γι’  αυτούς όμως που τους κάλεσε ο Θεός, Ιουδαίους και εθνικούς, ο Χριστός που κηρύττουμε είναι δύναμη και σοφία του Θεού. Γιατί αυτό που μοιάζει με μωρία του Θεού είναι σοφότερο απ’  τη σοφία των ανθρώπων, κι αυτό που μοιάζει με αδυναμία του Θεού είναι πιο δυνατό από τη δύναμη των ανθρώπων».

Ο Θεός μας, λοιπόν, είναι ένας Θεός που πάσχει, που υποφέρει, που δεν κατακτά, δεν θριαμβεύει. Θρίαμβός Του είναι ο Σταυρός, πράγμα όμως που δεν μπορεί να συλλάβει η ανθρώπινη λογική, όταν πιστεύει στο νόμο της δύναμης και της ισχύος. Η σταύρωση του Χριστού αντιστρέφει τα πράγματα, δείχνοντάς μας πως η κοσμική δύναμη και δόξα δεν έχουν καμιά σημασία. Οι άνθρωποι προσπάθησαν πάντοτε με τη δύναμη και την εξουσία να αλλάξουν τον κόσμο, χωρίς να το καταφέρουν. Αντίθετα, πολλές φορές βύθισαν την ανθρωπότητα στο χάος και την καταστροφή.  Ο σταυρός του Χριστού σηματοδοτεί μια εντελώς νέα κατάσταση:  στη θέση της ισχύος ο Χριστός βάζει τη θυσιαστική αγάπη, το σταυρικό ήθος. Διότι «μόνον κάτι που δεν απαιτεί, δεν απειλεί, δεν εκβιάζει, δεν έχει δύναμη υλική για να επιβληθεί, μόνον αυτό, που χωρίς να ’ναι αδύναμο από τη φύση του, με μια πλήρη αυτοκένωση, με αυτοθυσία και αγάπη, προσφέρεται στους άλλους, μόνον αυτό ασκεί αληθινή δύναμη στην καρδιά των ανθρώπων. Πρόκειται για την αδυναμία και τη δύναμη της αυτοπροσφοράς», έγραψε ο μακαριστός καθηγητής του Παν/μίου Αθηνών Σάββας Αγουρίδης.

Κρέμεται σήμερα πάνω στο Σταυρό ο Χριστός, όχι μόνο δίνοντας το παράδειγμα της απόλυτης θυσίας υπέρ του ανθρώπινου γένους και της απόλυτης ταύτισης λόγων και έργων στο πρόσωπό Του, αλλά και ανατρέποντας με την εθελούσια αποδοχή του σταυρού όλα όσα οι άνθρωποι θεωρούμε σημαντικά στη ζωή μας, δείχνοντας έτσι έναν άλλο δρόμο για την πραγμάτωση της ειρήνης και της καταλλαγής εντός των κοινωνιών:  το δρόμο της θυσίας υπέρ του άλλου, υπέρ του πλησίον. Ο σταυρός του Χριστού μάς δείχνει ακόμη πως η πραγματοποίηση των μεγάλων ιδανικών απαιτεί θυσίες, περνά μέσα από τον πόνο. Οι κοινωνίες που θέλουν να προκόψουν πραγματικά, μόνο με την ηθική του σταυρού μπορούν να το πετύχουν. Αλλιώς θα παραδέρνουν αιωνίως μέσα στην ανισότητα και το έγκλημα, στον πόλεμο των συμφερόντων και της επικράτησης. Ο Χριστός με τη σταύρωσή Του ανατρέπει τη λογική του «δίκαιου της πυγμής» και ανοίγει το δρόμο για την πράξη της θυσιαστικής αγάπης, αυτής που ξεπερνά όλα τα σύνορα και γίνεται η γλώσσα όλων των ανθρώπων, όλων των όντων, ο κοσμικός νόμος του σύμπαντος. Γι’  αυτό και ο Σταυρός του Χριστού με τις δυο διαστάσεις του είναι και θα παραμείνει το αιώνιο σύμβολο όχι του βασανισμού αλλά της άφθαρτης Αγάπης:  με την κάθετη διάσταση είναι το ορατό σύμβολο της αγάπης προς το Θεό, ενώ με την οριζόντια της αγάπης προς τους ανθρώπους.

 

Γιάννης Γ. Τσερεβελάκης